چرا من اسرائیل را دوست دارم؟

توضیح: این پست را در فرصت بعدی کامل تر خواهم کرد

اونهایی که اهل عرفان هستند می دونند که علت وجودی هر چیزی دوست داشتن است. بنابراین طبیعی است که همانطور که به همه ملت ها و کشورها (که در واقع محدودی زندگی ملتها هستند) از جمله فلسطین و اسرائیل احترام بگذارم و آنها را دوست داشته باشم

بهانه نوشتن این پست از آنجا آغاز شد که چند رو ز پیش بلاگ آرش رو می خوندم که به بحث همیشه داغ مجادله فلسطین-اسرائیل رسیدم.

یکی از صفاتی که برای حکومت اسرائیل مخصوصا توسط دولت ایران استفاده می شده کلمه اشغال گر است؛

منطقی که آرش استفاده کرده بود (و من باهاش کاملا موافقم) اینه که بر فرض اشغال گر بودن حکومتی در بره ای از زمان دلیل نمیشه که مردم اون کشور بد و مورد تنفر باشند

این پست آرش نظر های موافق و مخالفی رو به همراه داشته و اکثر شرکت کنندگان با هیجان تمام (از جمله خود من) مطالبشون رو بیان کردند

اگر نظرات دوستان ناراضی را خلاصه کنیم می توان دلایل این دوستان را بصورت زیر بیان کنیم

اشغال یک کشور توسط زور

توسل به خشونت و جنایت

آواره کردن مردم عرب

نظر دهنده های موافق هم این طور نظر داده بودند

منتفی بودن اشغال (چون از اول کشوری وجود نداشت)

هر دو طرف دست به خشونت و جنایت زده اند؛ فقط یهودی ها چون قویتر و مجهز تر بودند این مسئله به چشم می آید– لینک این لینکی است به “ریوییو” کتاب

1948 A History of the first Arab-Israel war

این کتابی است که سارا رها در لیستی معرفی کرده (ارادت مخصوصی به سارا دارم چون علاقه ام به بلاگ خوانی و کامنت گذاری از وبلاگ ایشان آغاز شد

در مورد آواره ها هم مانند جنایت، اگر عربها در جنگ پیروز می شدند همان بلا را بر سر اسرائیلها می آوردند

اگر به لینک کتاب بروید متوجه می شوید که نویسنده کتاب استاد دانشگاه بن گورین در اسرائیل است. سعی خوام کرد کتاب را هر چه زودتر بخوانم و نظراتم را پست کنم.

با همین نکته (اسرائیلی بودن نویسنده) می خواهم دلیل اصلی که نمی توان تحسین خود را از اسرائیل پنهان کنم بیان کنم

توجه داشته باشید که یک نویسنده یهودی، بر ظلم کردن هم قومان خود اذعان می کند. تصور بکنید که چه بلایی بر سر این نویسنده در کشورهای عربی یا ایران می آمد اگر می خواست همان مطالب را بنویسد؟

تا آنجا که می دانم عربهای اسرائیلی در پارلمان کشورشان نماینده دارند و این نماینده های عرب گاها در سفر های خارجی بر ضد دولت متبوعشان سخنرانی می کنند و خواهان نابودی آن می شوند

دانشگاههای اسرائیلی و کلا یهودیان از نظر علمی در سطح جهانی در رتبه های بلا قرار دارند

شعار رسمی دولت اسرائیل صلح با همسایگان است و هیچگاه خواستار نابودی هیچ کشوری نشده اند

را برای Thomas L. Friedman ازFrom Beirut to Jerusalem من هم کتاب

خواندن توصیه می کنم نویسنده این کتاب خبرنگار نیویرک تایمز است و به مدت چند سال در بیروت و اورشلیم زندگی کرده است و اتفاقا یهودی هم هست

“این اولین پست من در ورد پرس است و واقعا تایپ در این محیط شکنجه است امیدوارم آخریش نباشد “

لینکهای مرتبط

چرا از اسرائیل متنفر نیستم

چرا از اسراییل متنفرم/یا مخالفش هستم

من از اسراییل متنفر نیستم